برای دل خودم
کاش مي ديدم چيست آنچه از کلام تو تا عمق وجودم جاريست!
صداي قلب تو را ،پشت آن حصار بلند هميشه مي شنوم .
من در آن لحظه که صداي موسيقي احساس تو را مي شنوم برگ خشکيده ي ايمان را در پنجه باد رقص شيطاني خواهش را در آتش سبز! نور پنهاني بخشش را در چشمه ي مهر مي بينم..... کاش مي گفتي چيست آنچه از کلام تو ، تا عمق وجودم جاريست
پرسید چقدر مرا دوست داری ؟
سکوتی کردم . چند لحظه به چشم هایش خیره شدم ...
گفتم : دوستت دارم به آن اندازه ای که عاشقتم . عاشق یک عشق واقعی . عاشق تو ...
عاشقی که برای رسیدن به تو لحظه شماری می کند .
به عشق این لحظه های انتظار * دوستت دارم * .
به اندازه ی تمام لحظات زندگیم تا آخر عمر عاشقتم ...
به عشق اینکه تو را تا آخرین نفس دارم * دوستت دارم * .
به عشق اینکه گاهی با تو و گهگاهی به یاد تو . در زیر باران قدم میزنم . عاشق بارانم . . .
به عشق آمدن باران و به اندازه ی تمام قطره های باران * دوستت دارم * .
به عشق تو به آسمان پر ستاره خیره می شوم .
به اندازه ی تمام ستاره های آسمان * دوستت دارم * .
به عشق دیدنت بی قرارم . حالا که تو را دارم هیچ غمی جز غم دلتنگی ات در دل ندارم .
به اندازه ی تمام لحظات بی قراری و دلتنگی * دوستت دارم * . . .
من که عاشق چشم هایت هستم . عاشق گرفتن دست های مهربانت هستم
به عشق آن چشم های زیبایت * دوستت دارم * .
لحظه های عاشقی با تو چقدر شیرین است .
آن گاه که با تو هستم یک لحظه تنها ماندن نفس گیر است ...
به شیرینی لحظه های عاشقی * دوستت دارم * .
من که تنها تو را دارم . از تمام دار دنیا فقط تو را می خواهم . تو تنها آرزویم هستی ...
به اندازه ی تمام آرزو هایم که تنها تویی .
به اندازه ی دنیا که می خواهم دنیا نباشد و تنها تو برای من باشی
به اندازه ی همان تنهایی که یا تنها با تو هستم و یا تنها به یاد تو هستم . ای عشق من ...
ای بهترینم ... به عشق تمام این عشق ها * دوستت دارم * .
از آدما دلم شکست واسه همیشه
دلم میخواد دعا کنم اما نمیشه
حتی خدا جوابمو دیگه نمیده
خداجونم یه کاری کن نگو نمیشه
بهم نگو گناه من واسه کی بوده
نگو که اشتباه من واسه چی بوده
دوسش داشتم دوسش دارم قد نفسهام
بدون اون نمیتونم
من خیلی تنهام
چه کردن آدما با روزگارم
چه کردم با خودم درمون ندارم
اگه دنیا میخواست تنها بمونیم
نمیخواستم اونو تنها بذارم
نمیخواستم اونو تنها بذارم
نمیخواستم اونو تنها بذارم
ماه من ، غصه چرا ؟!
مثل کبریت کشیدن در باد
زندگی دشوار است
من خلاف جهت آب شنا کردن را، مثل یک معجزه باور دارم
آخرین دانه کبریتم را
می کشم در این باد
هرچه باداباد !!َّ!!!
شب سردی است، و من افسرده......
راه دوری است، و پایی خسته.......
تیرگی هست و چراغی مرده.....
می کنم، تنها، از جاده عبور....
دور ماندند زمن آدم ها.......
سایه ای از سر دیوار گذشت......
غمی افزود مرا بر غم ها.............
فکر تاریکی و این ویرانی بی خبر آمده.......
تا با دل من قصه ها ساز کند پنهانی.........
نیست رنگی که بگوید با من.....
اندکی صبر، سحر نزدیک است
برای امتحانام مجبورم یه مدت کوتاه نیام پای وب.
واسم دعا کیند امتحانام رو خوب بدم و موفق بشم.
مرسی از حضور همتون
تا ۲۲ خرداد ....
دوستون دارم...
بای....
احساس
من اکنون احساس می کنم ،
بر تل خاکستری از همه آتش ها و امیدها و خواستن هایم ،
تنها مانده ام .
و گرداگرد زمین خلوت را می نگرم.
و اعماق آسمان ساکت را می نگرم.
و خود را می نگرم
و در این نگریستن های همه دردناک و همه تلخ ،
این سوال همواره در پیش نظرم پدیدار است .
و هر لحظه صریح تر و کوبنده تر
که تو این جا چه می کنی ؟
امروز به خودم گفتم :
من احساس می کنم ،
که نشسته ام زمان را می نگرم که می گذرد.
همین و همین .
ساعت هشت صبح.
من و اون تنها.
نشسته بود روی نیکت چوبی و چشاش خط کشیده بود به اسفالت داغ خیابون.
سیر نگاش کردم.
هیچ توجهی به دور و برش نداشت.
ترکیب صورت گرد و رنگ پریدش با ابروهای هلالی و چشمای سیاه یه ترکیب استثنایی بود.
یه نقاشی منحصر به فرد.
غمی که از حالت صورتش می خوندم منو هم تحت تاثیر قرار داده بود.
اتوبوس که می اومد اون لحظه ساکت و خلسه وار من و شاید اون تموم می شد.
دیگه عادت کرده بودم.
دیدن اون دختر هر روز در همون لحظه برای من حکم یه عادت لذت بخش رو پیدا کرده بود.
نمی دونم چرا اون روزای اول هیچوقت سعی نکردم سر صحبت رو با اون باز کنم.
شاید یه جور ترس از دست دادنش بود.
شایدم نمی خواستم نقش یه مزاحم رو بازی کنم.
من به همین تماشای ساده راضی بودم.
دختر هر روز با همون چشم های معصوم و غمگین با همون روسری بنفش بی حال و با همون کیف مشکی رنگ و رو رفته می اومد و همون جای همیشگی خودش می نشست.
نمی دونم توی اون روزها اصلا منو دیده بود یا نه.
هر روز زودتر از او می اومدم و هر روز ترس اینکه مبادا اون نیاد مثل خوره توی تنم می افتاد.
هیچوقت برای هیچ کس همچین احساس پر تشویش و در عین حال لذت بخشی رو نداشتم.
حس حضور دختر روی اون نیمکت برای من پر بود از آرامش … آرامش و شاید چیزدیگه ای شبیه نیاز.
اعتراف می کنم به حضورش هرچند کوتاه و هر چند در سکوت نیاز داشتم.
هفته ها گذشت و من در گذشت این هفته ها اون قدر تغییر کردم که شاید خودمم باور نمی کردم.
دیگه رفتنم به ایستگاه مثل همیشه نبود.
مثل دیوانه ها مدام ساعت رو نگاه می کردم و بی تابی عجیبی روحم رو اسیر خودش کرده بود.
دیگه صورتم اصلاح شده و موهام مرتب نبود.
بی خوابی شبها و سیگار های پی در پی.
خواب های آشفته لحظه ای و تصور گم کردن یا نیامدن او تموم شب هامو پر کرده بود.
نمی دونم چرا و چطور به این روز افتادم.
فقط باور کرده بودم که من عوض شدم و اینو همه به من گوشزد می کردن.
یه روز صبح وسوسه عجیبی به دلم افتاد که اون روز به ایستگاه نرم.
شاید می خواستم با خودم لجبازی کنم و شاید … نمی دونم.
اون روز صدای تیک تاک ساعت مثل پتک به سرم کوبیده می شد و مدام انگشتام شقیقه های داغمو فشارمی داد.
نمی تونستم.
دو دقیقه مونده به ساعت هشت دیوانه وار بدون پوشیدن لباس مناسب و بدون اینکه حتی کیفم رو بردارم دوان دوان از خونه زدم بیرون و به سمت ایستگاه رفتم.
از دور اتوبوس رو دیدم که بعد از مکثی کوتاه حرکت کرد و دور شد و غباری از دود پشت سرش به جا گذاشت.
من … درست مثل یک دونده استقامت که در آخرین لحظه از رسیدن به خط پایان جا می مونه دو زانو روی آسفالت افتادم و بدون توجه به نگاه های متعجب و خیره مردم با چشمای اشک آلود رفتن و درو شدن اتوبوس رو نگاه می کردم.
حس می کردم برای همیشه اونو از دست دادم.
کسی که اصلا مال من نبود و حتی منو نمی شناخت.
از خودم و غرورم بدم می اومد.
با اینکه چیزی در اعماق دلم به من امید می داد که فردا دوباره تو و اون روی همون نیمکت کنار هم می نشینید و دوباره تو می تونی اونو برای چند لحظه برای خودت داشته باشی … بازم نمی دونستم چطور تا شب می تونم این احساس دلتنگی عجیب رو که مثل دو تا دست قوی گلومو فشار می داد تحمل کنم.
بلند شدم و ایستادم.
در اون لحظه که مضحکه عام و خاص شده بودم هیچی برام مهم نبود جز دیدن اون.
درست لحظه ای که مثل بچه های سرخورده قصد داشتم به خونه برگردم و تا شب در عذاب این روز نکبت وار توی قفس تنهایی خودم اسیر بشم تصویری مبهم از پشت خیسی چشمام منو وادار به ایستادن کرد.
طرح اندام اون ( که مثل نقاشی پرتره صورت مادرم از بر کرده بودم ) پشت نیمکت ایستگاه اتوبوس شکل گرفته بود.
دقیق که نگاه کردم دیدمش.
خودش بود.
انگار تمام راه رو دویده بود.
داشت به من نگاه می کرد.
نفس نفس می زد و گونه های لطیفش گل انداخته بود.
زانوهام بدون اراده منو به جلو حرکت داد و وقتی به خودم اومدم که چشمام درست روبروی چشم های بی نظیرش قرار گرفته بود.
دسته ای از موهای مشکی و بلندش روی پیشونیشو گرفته بود و لایه ای شبیه اشک صفحه زلال چشمشو دوست داشتنی و معصومانه تر از قبل کرده بود.
نمی دونستم باید چی بگم که اون صمیمانه و گرم سکوت سنگین بینمونو شکست.
- شما هم دیر رسیدید؟
و من چی می تونستم بگم.
- درست مثل شما.
و هر دو مثل بچه مدرسه ای ها خندیدیم.
- مثه اینکه باید پیاده بریم.
و پیاده رفتیم …
و هیچوقت تا اون موقع نمی دونستم پیاده رفتن اینقدر خوب باشه
قیصر امین پور
می تواند تنها یک همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار زن هستی.
دیه اش تصف توست و مجازات زنایش با تو برابر.
برای ازدواجش در هر سنی اجازه ی ولی لازم است و تو هر زمانی که بخواهی به لطف قانون گزار می توانی ازدواج کنی.
او کتک می خورد و تو محاکمه نمی شوی.
او درد می کشدو تو نگرانی که کودک دختر نباشد.
او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می کنی.
او بی خوابی می کشد و تو خواب حوریان بهشتی می بینی.
او مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر.
و هر روز او متولد می شود،عاشق می شود،مادر می شود،پیر می شود و می میرد.
و قرن هاست که او عشق می کارد و کینه درو می کند.
چرا؟؟
در انتهای کوچه زمان
با مرگ ملاقات کردم
دستهای مهربانم را در دستهای سرد مرگ گرفتم
چشمان غبار گرفته ام را به چشمان ابدی و شفاف مرگ دوختم
این مرگ بود که فاصله بین من و خدا را دزدید
من هم نفس با او شدم و با او از رنگهای زیبا سخن گفتم
بر خلاف آنچه که در مورد مرگ شنیده بودم
برای من مرگ آبی تر از یک اسمان آبی بود
او برایم از تولد سخن می گفت و من از مرگ سخن می گفتم
او از سپیدی ابدی حرفهایی به اندازه عشق برایم می زد
و من از وابستگی های ساختگی و پوچ دنیا
او از خدا سخن می گفت و از عشق ابدی
که در پشت در خانه مرگ به انتظار من است
من از قبرستانی که در آن جغدی می خواند برای او سخن گفتم
و من دیگر از هیچ چیزی سخن نمی گفتم
در این ملاقات بود که من راز نهفته خود را در مرگ پیدا کردم
و فهمیدم مرگ یعنی یک قدم تا خدا فاصله داشتن
باید زندگی را با مرگ پیمود و مرگ صدای پای ابدیت است
الان در خاک این دنیا گرفتار هستم
و مرگ وقت پریدن است از شاخه خشکیده زمان و زندگی
با مردمی پوچ و بیهوده که هیچ چیز از عشق نمی فهمند
بیش از تمام آدمیان دل شکسته ام
از هر چه بسته بود دل به دنیاگسسته ام
هرگز دلم به گردش دوران نبسته ام
من کوله باری از غم و اندوه بسته ام
چشم انتظار تو در جاده های عمر
ای مرگ بی سرو سامان نشسته ام
از انسانها غمی به دل نگیر.زیرا خود نیز غمگینند. با آنکه تنهایند ولی از خود می گریزند. زیرا به خود و به عشق خود و به حقیقت خود شک دارند پس دوستشان بدار،حتی اگر دوستت نداشته باشند.
۱.زنها در زندگی عاشق چیز های ساده می شوند چه چیزی ساده تر از مردها(فاینیچر)
۲.اگر به دنبال کسی هستید که هیچ ایرادی نداشته باشد تنها خواهید ماند (دیل ادواردز)
۳.چیزی که مدت ها با شما باشد به تدریج به فراموشی سپرده می شود و متاسفانه این قانون بزرگترین قاتل عشق است(رابینز)
۴.در قلب خود بنویسید که: امروز بهترین روز سال است(امرسون)
۵.خداوند شایستگی زن را در قلب او قرار داده است (لامارتین)
۶.تجربه بهترین درس زندگی است ولی افسوس که برای آن بهای گرانی باید پرداخت(کارلایل)
۷.تجربه نامی است که آدم ها بر اشتباهات خود می گذارند(اسکار واید)
۸.خوشتبختی می تواند مجموع بد بختی هایی باشد که بر سرمان نیامده(مارک تواین)
۹.عشق تنها مرضی است که بیمار از آن لذت می برد(افلاطون)
۱۰.بشر وقتی در خانه اش نشسته است خواهان حادثه ای در زندگی و هنگامی که دچار حادثه ای می شود طالب زندگی آرام در خانه است (کریستف کلم)
